Vrijheid en Cuba

Ik ben niet terug van een wel heel boeiende reis doorheen Cuba. Een prachtig land, zowel wat de natuur, de steden als de mensen betreft. En ook het weer veel best mee. 34 graden. Wat kan je dan nog ongelukkig maken? Zo lijkt het wel te zijn in Cuba. Iedereen is opgewekt en blij, je hoort overal muziek en het is een drukte van jewelste. Daar komt nog eens bij dat met de veranderingen die Fidel Castro heeft doorgevoerd iedereen voorzien wordt in zijn basisnoden. Er is voedsel (wel op de bon), gratis onderwijs en gezondheidszorg (gemiddelde leeftijd is 78). Al is Cuba op menig vlak een ontwikkelingsland, toch heeft het ook het wat trekken die hiermee niet kloppen. Was er een grote in de tijd van dictator Batista een grote kloof tussen arm en rijk dan is de samenleving tegenwoordig grotendeels egalitair.

Maar ondanks dit alles zie je na een tijdje ook hoe velen niet te vrede zijn. Het land van melk en honing lijkt dit toch niet helemaal te zijn. Je zou het bijna kunnen vergelijken met de voormalige DDR. Er is geen vrijheid meer. Alles wordt geregeld waardoor alle streven en verlangen naar een ideaal de kop in worden gedrukt. Vrijheid en streven zijn voor mensen blijkbaar het hoogste goed. En hiervoor willen ze een hoge tol betalen. Voor vele Cubanen is dit een gevaarlijke vlucht naar de VS, die hun brengt naar een land waar ze voor alles zullen moeten knokken. Geen gratis onderwijs meer, geen goede gezondheidszorg voor allen en goedkoop eten. En toch kiezen ze boven dit alles toch voor de vrijheid.

Maar wat is vrijheid? Het is niet het ego├»sme, het normlozen. De enige vrijheid die het geluk kan geven is de vrijheid om je eigen hart en geweten te volgen. Omdat je aanvoelt en weet dat jezelf en de ander er beter van worden. Het is niet eenvoudig om de weg van die vrijheid te volgen. Maar Jezus’ leven is als het ware een landkaart die ons de te volgen weg aanduidt. Niet dat dit de kortste of de meest makkelijke weg zal zijn. Maar wel de juiste.