Jeugd zoekt en vindt het geloof!

 

Op Kerknet kwam Machteld Vanbergen aan het woord. We nemen dit artikel over omdat het de moeite waard is.

 

Vandaag zit op onze praatstoel geen persoon met een lange staat van dienst, die volop kan putten uit een rijk, bewogen leven. Neen, ik val binnen bij een studente, die dagelijks enkele uren op de schoolbanken vertoeft en vele inspanningen doet om de voorgeschotelde studiestof te verwerken. Maar, behalve deze dagelijkse bezigheid, toch interessant genoeg blijkt om even mee aan de tafel zitten.
Zoals gewoonlijk laat ik mijn jonge gastvrouw aan het woord. Ze vertelt over haar kijk op het leven. Ze heeft de aanhef tot het gesprek.

Machteld Vanbergen: 16 jaar, gelovig, studente aan het H.Graf
Ik ben Machteld Vanbergen, 16 jaar, studente aan het H. Graf. Dagelijks ben ik vele uren met de studie bezig. Ik durf me zelf een plichtsgetrouwe studente noemen. Ik streef misschien teveel naar de perfectie.

Je bent niet alleen een oplettende studente, maar je noemt jezelf ‘gelovig’. Een niet verwachte uitspraak in deze tijd door zo een jong meisje. Hoe reageren je schoolgenoten op deze keuze? Of beleef je jouw geloof in de stilte van je hart en geef je er geen ruchtbaarheid aan?
Ik ben helemaal niet beschaamd om voor mijn geloof uit te komen. Ik heb het al vroeg meegekregen van thuis. Ik kom uit een warm en gelovig nest. Mijn ouders namen me al vroeg mee naar de kerk en van kindsbeen af wilde ik misdienaar worden. Ik ben het geworden na mijn eerste communie en ben tot op heden nog altijd actief als misdienaar met enkele vriendinnen (Anouk, Myrthe en haar zusje en nog vele anderen). We vormen een hechte ploeg. Verder ben ik sinds kort ook lector in de kerk, want ik lees graag. Mijn moeder heeft tot nu de vormsel-catechese mee helpen verzorgen. Mijn twee oudere broers hebben zich ook altijd kerkelijk en sociaal geëngageerd.
Op school deelt niet iedereen mijn mening over gelovig zijn, maar dat moet ook niet. Sommigen zijn verwonderd, anderen begrijpen dit niet goed. Maar tweemaal, éénmaal in de lagere school en later in de middelbare, heb ik tijdens een spreekbeurt over mijn taak en beleving als misdienaar gesproken. Ik had de indruk dat mijn medeleerlingen mij met veel belangstelling hebben beluisterd. Ik moet toegeven dat gaf me toch enige voldoening.
Verder was ik lid van het kinder- en jongerenkoor “de Nachtegaaltjes”, begeleid door zuster Monique en Daniëlle. Dat koor luisterde o.a. de gezinsvieringen op. Nu ben ik er uitgestapt, niet omdat het me niet meer interesseerde, maar opdat ik en mijn moeder aangesloten zijn bij het kathedraalkoor van Hasselt. Dit koor zingt, op alle kerkelijke feestdagen en bij plechtigheden in de kathedraal, maar het verzorgt ook andere optredens. Ik moet toegeven dat ik één van de jongste koorleden ben. Alle overigen zijn veel ouder, maar dat stoort me niet echt. Elke vrijdagavond gaan we samen naar de repetitie.

 

Je bent gelovig. En in het beginstadium kun je vol vuur zitten maar wat doe je om je geloof levendig te houden; in deze tijd immers niet zo vanzelfsprekend?
Zoals ik al zei ben ik bij het koor en de misdienaars. Als misdienaar kan ik mij verdiepen in de eucharistieviering. Maar geloven betekent ook het samen kunnen beleven en voorlopig gebeurt dit vooral met jongeren. Daarom sloot ik me aan bij de IJD (staat voor jongerenpastoraal en is in elk bisdom aanwezig) en vanuit die beweging ben ik meegegaan naar de Wereldjongerendagen in Krakau.Machteld naar de wereldjongerendagen in Krakau

 

Kun je me daar iets over vertellen?
Met de jongerengroep waar ik deel van uitmaak (IJD Hasselt) hebben we regelmatig bijeenkomsten en in de zomerdagen komen we een week bijeen op een kampplaats. Het is een prettige bijeenkomst. Heerlijk omdat we elkaar willen kennen, elkaar als vrienden ontmoeten, wetende dat we allen door hetzelfde geboeid zijn, ‘het geloof’. We verdiepen ons in het geloof en we proberen sober te leven, o.a. slapen we in tenten. Vanuit deze groep hadden ze me gevraagd een gebed te schrijven om dit jaar te gebruiken op de gebedskaart van het bisdom. Deze tekst vindt je hiernaast.
Deze zomer nam ik voor de eerste maal deel aan de Wereldjongerendagen in Krakau. Ik kon nu pas meegaan, want in het jaar van de bijeenkomst moet je 16 jaar zijn of het worden. Het was een fantastische beleving. Zoveel miljoenen jongeren ontmoeten, in zoveel verschillende talen, allemaal met dezelfde passie, “het geloof”. Ik ben vertrokken met de groep van Antwerpen. Limburg had als voorprogramma sport en dat ligt me minder. Antwerpen koos voor cultuur en dat boeide me meer. Een microbe die ik van mijn vader erfde. We bezochten verschillende steden, zoals Praag, Berlijn, Keulen, Leipzig. We hebben daar veel kerken en kunst bezocht. Het was boeiend. En het was een fijne groep. Je ontmoet elkaar op een andere manier. Je kijkt veel verder dan naar het uiterlijk, je leert de totale mens, zijn karakter, kennen en aanvaarden.

 

De tweede week reisden we door naar Polen en daar werden we overspoeld door al die wereldjongeren. Een ongelofelijke sfeer. Geleidelijk aan kom je met meer en meer jongeren in contact. In de loop van de voormiddag kregen we van de bisschoppen catechese. Bisschop De Kesel (bijna kardinaal) zei: “ dat we niet onverschillig in de wereld mochten staan maar bewust moeten leven”. Gedurende de voormiddag- ‘bezinning’, was er telkens gelegenheid tot het beleven van het sacrament van de biecht. In de loop van de namiddag waren activiteiten voorzien met de hele wereld. De twee laatste dagen verzamelden alle jongeren op één camping. Dit was indrukwekkend. Gedurende deze twee dagen beleefden we intens de kruisweg en de laatste avond was er een kaarswake. Iedereen zat met een kaarsje in de hand. Een onmetelijke vlakte vol licht. Een ontroerend moment met een intens gevoel van verbondenheid met een doordringend stiltemoment. Iedereen bleef die nacht op een matje in de openlucht slapen. Een ongelofelijk gevoel, een teken van soberheid. De laatste dag was er het afscheid met de Paus. Dit heeft iets. Hij riep ons op in het Jaar van de barmhartigheid iets van ons leven te maken, te leven met een doel.

Terugkomdag Wereldjongeren

In het weekend van 9 oktober is er een terugkomdag in Antwerpen voor de Wereldjongeren. Op die zondag ging de tv-eucharistieviering vanuit Antwerpen en ik had het geluk dat ik de voorbeden mocht lezen. Ik kijk al uit naar de volgende Wereldjongerendagen in Panama.
Binnenkort volg ik een abdijweekend in Tongerlo, een weekend voor jonge gelovigen. Ik kijk ernaar uit om de liturgie te volgen.Wat zou je nog verlangen en wat wil je nog kwijt als slot?


Eerlijk gezegd ik zou willen dat er in de parochie weer iets “onder jongeren’ was, zoals Young Faith, de plusserswerking van vroeger. Ik vond dat fijn, spijtig dat dit wat weggedeemsterd is. Maar misschien komt het terug?
Ik ben blij gelovig te zijn, al wil ik dat niemand opdringen. Het geeft me een doel in mijn leven. Het is fijn te weten dat God mijn vriend is. Ik geef toe dat er ook in mijn jonge leven momenten van twijfel zijn, maar toch geloof ik dat God mij zeer nabij is. Ik hoop dat meerdere mensen Hem ontdekken en ik hoop dat ik met andere vriendinnen dankbaar kan zijn over de leuke dingen van het leven.

Ik neem afscheid van deze enthousiaste jonge studente. De deur valt achter mij dicht en ik denk laat dit jonge plantje ontluiken en niet verstikken. Ik berust met de gedachte: “Geloof, geloof zoekt zijn weg!”, mag dit voor velen een troost zijn.

Jef Vanhaelemeesch