Eerste euthanasie op tiener is een feit

De eerste euthanasie op een minderjarige roept de vraag op of ons land wel in staat is fundamentele mensenrechten te beschermen.

Laconiek stelt men dat aan alle wettelijke voorwaarden voor de levensbeëindiging voldaan is. Helaas geraakt men in deze niet verder dan een legalistische benadering van een existentieel gebeuren.

Overschrijdt men geen fundamentele grens als men euthanasie voorstelt als een therapie met instemming? Een therapie om wat te bereiken? Is opzettelijk doden nu ook al een therapie?

Of is dit niet eerder een schaamlapje voor de onmacht van onze samenleving om minderjarigen moreel, psychologisch en spiritueel te steunen?

Ook paus Franciscus heeft zich al eerder over euthanasie uitgesproken. Hij schoof toen het model van de barmhartige Samaritaan naar voor. De barmhartige Samaritaan ziet, ontfermt zich en biedt praktische hulp.

 

In de Belgische kerk is er echter niet veel over dit thema te horen. We ontkennen in onze woorden gelukkig niet de heiligheid van het leven. Maar blijkbaar liggen onze gelovigen van dit gebeuren  niet al te zeer wakker. Is dit omdat er andere katjes te geselen zijn of omdat men nog weinig zelfwaarde heeft en men denkt dat het toch allemaal niet de moeite waard is?

Maar laten we duidelijk wezen: voor God is elke mens wel de moeite waard! Zoveel waarde heeft de mens in zijn ogen dat Hij voor hen zijn leven op het kruis heeft gegeven.