Catechese van Mgr. Hoogmartens op de Wereldjongerendagen in Krakau

350 Vlamingen namen eind juli 2016 via IJD-Jongerenpastoraal Vlaanderen deel aan de Wereldjongerendagen in Krakau.Donderdag 28 juli gaf Mgr. Patrick Hoogmartens catechese aan de Vlaamse jongeren op de Wereldjongerendagen in Krakau.

 

Je laten raken door de barmhartigheid van Christus was het thema van de catechese in honderden parochiekerken in Krakau waar jongeren in de voormiddag verzamelden. De parabels van het verloren schaap en van de verloren drachme in Lc 15 waren het vertrekpunt.

 

Bisschop Patrick Hoogmartens startte zijn catechese met een anekdote uit de processie van de recente Kroningsfeesten in Tongeren. In een van de scenes die het geboorteverhaal van Jezus uitbeeldden gingen herders mee met een kudde schapen en bijzonder actieve herdershonden die de schapen nauwgezet bijeen hielden. Dat zorgde voor enige hilariteit bij de talrijke toeschouwers.Een bezoeker die naast de bisschop zat merkte op dat zoiets vandaag toch niet meer werkt. Hedendaagse mensen laten zich niet meer bijeendrijven zoals die schapen. Dat zette mgr Hoogmartens aan het denken.De herder geeft mateloos veel   om elk van zijn honderd schapen en dus gaat hij op zoek naar dat ene schaap dat verloren is. Zo’n verhaal is een ‘parabool’ van Gods handelen: Hij zoekt naar elke mens zoals de herder naar dat ene schaap, “totdat Hij het vindt”. De herder is niet te houden. Hij verdraagt niet dat het schaap in de eenzaamheid en in de wildernis terecht komt. Hij is geïnteresseerd in elke mens en dus niet onverschillig. En eenmaal gevonden, draagt hij het schaap. Dan kan dat ene schaap dat verdwaald was terug thuiskomen bij de anderen, in de gemeenschap.   Bisschop Hoogmartens vroeg aan twee jongvolwassenen om te vertellen over hun ervaring met de barmhartigheid van God. 

Sandra: Vorig jaar voelde ik mij door omstandigheden echt verloren. Ik startte toen het Samuëlproject. Daarin engageer je je om elke dag een half uur te bidden en te mediteren met de Schrift. Je krijgt ook een begeleider toegewezen en komt regelmatig samen met andere deelnemers. Toen heb ik echt ervaren dat God mij zoekt en niet loslaat.

Tim: Onlangs las ik in een interview met paus Franciscus dat hij regelmatig voor een kruisbeeld gaat zitten, niets zegt en zich gewoon door Christus laat aankijken. Dat probeer ik nu ook regelmatig te doen. Het is heel eenvoudig. Ik voel dan echt zijn aanwezigheid. Daarnaast leerde ik vorige week in het voorbereidingsprogramma van een priester dat een eenvoudig schietgebedje ook echt helpt:

.Sandra: In die moeilijke periode heb ik ook een bijzondere ervaring gehad in een verzoeningsgesprek. De priester raadde me aan om een grote steen van een berg te smijten. De opluchting die ik toen voelde, gaf me nieuwe levenskracht.

Tim: Soms is het niet gemakkelijk om de stap te zetten naar het sacrament van de verzoening. Je moet toegeven dat je God verdriet hebt gedaan, je van hem hebt afge-zonde-rd. Dan maakt het ook niet uit wie de concrete priester is. Het is God zelf die ons door hem nabijkomt.