Jihad en kruistochten mogen niet op één hoopje geveegd worden

De gebeurtenissen in Parijs van afgelopen weekend verdoofde heel Europa. Het doet ons de vraag stellen: “Welke houding moeten we aannemen tegenover de Islam”.

Naast de doden en gewonden zijn de eerste slachtoffers die moslims die proberen vreedzaam te leven met mensen van andere geloven. Door het veralgemenend denken dreigen alle moslims over dezelfde kam geschoren te worden.

Toch kan je er niet omheen dat het lastig is om de Islam als een godsdienst van de vrede te omschrijven die voor de onschendbaarheid van het leven opkomt en elke vorm van geweld afkeurt. De figuur van Jezus die principieel geweldloos was, moet je al geweld aandoen om hem voor de kar van de kruistochten te spannen. Toch ligt dat met de figuur van Mohammed wat anders. Het kan niet ontkend worden dat hij geweld gebruikt heeft.

In gesprekken over het huidige conflict zeggen dat dit het equivalent is van de kruistochten is toch net een brug te ver. Hoezeer het ook ondersteund werd met religieuze argumenten. Op de keper beschouwt was dit enkel het resultaat van machtshonger en angst die Jezus’ geweldloze boodschap misvormden voor zijn eigen doelen. Voor de Jihad zijn echter de argumenten legio te vinden in de Koran zelf. Je hoeft de tekst niet te misbruiken. Het staat er gewoon.

De Islam staat dus voor de uitdaging om zijn eigen boodschap kritisch te lezen. Maar helaas wordt dit moeilijker en moeilijker nu radicalisering meer en meer de gemodereerde en genuanceerde visies overstemt.