Film: Calvary

Via via stootte ik op de film “Calvary” die een grote indruk op me maakte.

In een Iers kuststadje wordt Father James in de fantastische openingsscène met de dood bedreigd. In de biechtstoel zit een man die plechtig belooft dat hij over precies zeven dagen Father James zal doodschieten. “U bent een goede priester die moet boeten voor alle wandaden van slechte priesters,” zo motiveert de als kind misbruikte parochiaan zijn wraakactie.

In de daar op volgende week contempleert hij zijn eigen mortaliteit maar zal hij nooit verzaken aan zijn plicht.

Father James is zelf geen heilige: het is een voormalig alcoholist die een doodzieke vrouw en een dochtertje in de steek liet. Hij stelt nu zijn leven in dienst van God, maar zijn intussen volwassen en suïcidale dochter houdt ‘m constant een spiegel voor.

De titel van de film— ‘Calvary’ is de naam van de heuvel waar Jezus op werd geëxecuteerd — en de manier waarop Father James kalm zijn noodlot tegemoet strijdt toont hem ons als een soort van moderne Messias. De overweldigende menselijkheid van het personage wordt heel ingetogen, en net daarom zo groots vertolkt.

Een aantal heerlijke acteurs vormt een groep van twaalf nevenpersonages die je dan ook als discipelen van de afgeschreven verlosser zou kunnen zien