Hoe Jezus ook nu nog wordt tegengewerkt.

Als geloof in een divers publiek ter sprake komt dan voelen we ons vaak ongemakkelijk. Want als gelovige willen we niet uit de toon vallen of als wereldvreemd overkomen. De beproefde strategie die dan vaak gevolgd wordt is dan ons geloof te herleiden tot een geheel van goedmenselijke waarden en normen waar elk weldenkend mens zich in kan vinden.

Maar als ik dan gisteren in de kerk het verhaal hoorde van Petrus die Jezus uit het hoofd wil praten om naar Jeruzalem te gaan om er zijn ding te gaan doen en een gewisse dood tegemoet te gaan. En dat Jezus Petrus stevig op zijn plaats zet omdat het angst is die hem dit ingeeft in plaats van het geloof. Dan denk ik dat ook wij wellicht de mantel uitgeveegd zouden krijgen door Jezus.

2000 jaar geleden werd Jezus met zijn mooie boodschap tegengewerkt omdat hij voor een andere manier van leven stond, een ander mens-zijn, een andere wereld. Uiteindelijk bracht het hem op het kruis. Want “au font” staan wij mensen daar niet op te wachten. De meesten onder ons hebben genoegen genomen met het leven zoals het is.

Ook nu wordt zijn boodschap tegengewerkt. Subtieler, maar even meedogenloos. Christenen worden afgeschilderd als naïevelingen die wereldvreemd zijn. Met liefde geraak je toch niet ver in deze wereld. Ofwel worden ze achterdochtig aangekeken. Want al die goedheid om de goedheid, zit daar geen verborgen agenda achter? Willen ze er niet vooral zelf beter van worden? En moeten we niet gewoon toegeven dat hoe mooi het christendom is, dat mensen toch nooit zullen veranderen. De gruweldaden en de mistoestanden van nu moeten niet onder doen voor die van vroeger.

En met dit alles wordt Jezus’ boodschap onder de mat geveegd.

Maar Jezus wist dit alles, hij wist dat hij tegenkanting zou kennen en uiteindelijk zou eindigen op het kruis. Maar hij heeft wel heel wat mensen in beweging weten te zetten, in de goede richting. Om als kind te leren lopen moet je het risico lopen om recht te staan en de eerste stapjes te zetten. Daar is durf en doorzettingsvermogen voor nodig. Maar het is ons gelukt. Waar is nu onze durf naartoe om ook als mens recht te staan en in beweging te komen en van ons leven iets te maken? Of laten we ons liever verlammen door angst en nemen we genoegen met wat we nu hebben?