Wat te denken van het conflict tussen Israël en Gaza?

Wie het weet mag het zeggen. Dus ik zou eigenlijk mijn mond moeten houden als het gaat over het conflict in Israël. Eigenlijk het hele conflict in het Midden-Oosten. Volgens mij zouden veel mensen moeten zwijgen. En toch wil ik dit even kwijt.

 

Op Facebook en Twitter volg ik allerlei mensen met meningen.

De een deelt vooral een pro-Israël standpunt dat gaat tot “go-go-go and get those basterds!”, sprekend over de Palestijnen die vooral stevig moeten worden aangepakt. Ze zijn verontwaardigd over de tweeslachtige houding in het nieuws waarbij boos op Israël wordt gereageerd. En dat vind ik inderdaad gek. Alsof het maar normaal is dat je vijandige raketten uit de lucht moet schieten om ervoor te zorgen dat weinig mensen in Israël gewond raken…

De andere groep deelt de foto’s met doden en gewonden uit de Palestijnse gebieden. Hartverscheurend. Vaders die hun kinderen moeten begraven. Al dat onrecht dat een hele bevolkingsgroep wordt aangedaan. Ze hebben weinig te makken, weinig hoop op een betere en vrediger toekomst. Het is klein duimpje in vergelijking met Israël als het op militaire en politieke macht aan komt.

Ik voel met beide mee.

En ik weet het gewoon niet.

Wat ik wel zie is de enorme haat die de hele regio in de greep heeft. De haat van bevolkingsgroepen naar bevolkingsgroepen. Van de ene religie naar de andere religie. Van het ene volk naar het andere volk. En ik geloof dat het als vanzelfsprekend in alle groepen groeit als je onder constante druk leeft. Het voedt de haat. En dat is zeker niet alleen Palestijnen naar Israël. Toch is het schokkend hoeveel haat er wordt gepredikt. Haat naar Israël.

En Israël? Ik weet het niet. Wat zou ik doen met zoveel haat op mij gericht? Ze hebben hun veiligheidsdiensten extreem op orde. De Palestijnen zijn zo al snel de underdog. Machteloos tegen zo’n overmacht.

Stond er maar weer een Jezus op. Een die een nieuw credo zou introduceren: bid voor wie je haten, zegen wie je vervloeken, heb je vijanden lief, gelukkig zijn de vredestichters.

Was er maar weer een leider die het definitief anders zou aanpakken. Die het onderscheidt tussen al die verschillende afkomsten zou wegnemen. Dat het niet meer uitmaakt uit welk nest je komt. Dat het niet uitmaak van welke kant van de muur je komt. Of je nu Jood bent of Palestijn.

Het lijkt Utopia. Het lijkt onbereikbaar. Dus blijven we schieten, blijven we kiezen voor het recht van de sterkste, het principe van bloedschuld.

Toch blijf ik geloven in een radicale andere oplossing. Misschien ben ik een idealist en hou ik vast aan de overtuiging dat liefde alles overwint. Al zal dat niet zonder slag of stoot kunnen. Toen Gods liefde stierf op een heuvel naast Jeruzalem zag de vrede er ook niet echt succesvol uit. En toch is dat de radicale oplossing tegen haat die broeders uit elkaar drijft, haat die de ander doodwenst.

Ik bid voor de vrede van Jeruzalem. Waar vijanden verdwijnen omdat ze vrienden zijn geworden. Vrede die begint met geven. Met opgeven. Precies ja, zo deed Jezus dat! En ik geloof dat het nog steeds kan.