Paus geeft andersglobalisten de wind in de zeilen

Wie durfde een jaar geleden te voorspellen dat een paus door Time tot ‘man van het jaar’ en door Esquire zelfs tot ‘best geklede man’ zou worden verkozen? Het ‘tweepausenjaar’ 2013 was bijzonder.

Nu het pontificaat van bisschop Franciscus van Rome op kruissnelheid komt, bestaat steeds meer kans op “een al te verleidelijke journalistieke tweedeling: […] Benedictus XVI is de conservatief, de wereldvreemde, de harde, de mislukte paus, van wie het de enige goede daad was af te treden, terwijl Franciscus wordt voorgesteld als de progressief, de eigentijdse kerkleider die de tijdgeest begrijpt, de paus die sympathiek, nederig, toegankelijk en tof is”.

Joseph Ratzinger schatte bij het begin van zijn pontificaat wellicht niet in welke lijken er onder de Heilige Stoel lagen: de wereldwijde pedofilie-schandalen; de onfrisse praktijken bij de Bank van het Vaticaan; de voortdurende clanvorming binnen de Romeinse curie; het voortschrijdende wantrouwen in zijn rechterhand, staatssecretaris Tarcisio Bertone; noem maar op.

Al is de Argentijn inderdaad een geval apart. Gelukkig spreekt Rome het laatste woord over bisschopsbenoemingen wereldwijd, anders hadden we nooit gehoord van deze man die na zes jaar lang provinciaal van de jezuïeten in Argentinië te zijn geweest als rector van een universiteitscollege, parochiepriester en ten slotte geestelijk leidsman in een jezuïetencollege op een zijspoor terechtkwam. Het is op dat zijspoor dat Bergoglio zich bekwaamde in het charisma dat hem nu zo ‘tof’ maakt en dat hij zelf de 'cultuur van de ontmoeting' noemt.

Bovendien appreciëren niet weinig christenen dat deze Franciscus ook buiten de christelijke gemeenschap beter dan tevoren vertolkt hoezeer de boodschap van Jezus Christus ‘in de tegenstroom’ gaat. “De verering van het oude gouden kalf heeft een nieuw en meedogenloos beeld gevonden in het fetisjisme van het geld en in de dictatuur van een economie zonder menselijk gelaat en zonder menselijk doel”, analyseerde de paus toen hij in mei vier nieuwe ambassadeurs ontving.

“In zo’n context wordt de solidariteit, die de schat is van de armen, vaak beschouwd als contraproductief, als tegengesteld aan de financiële en economische logica. Terwijl het inkomen van een minderheid op exponentiële wijze toeneemt, vermindert die van de meerderheid.”

Deze analyse is niet nieuw; Franciscus’ voorganger verdedigde dezelfde sociale leer. Maar de Argentijn doet het met zo’n franc-parler dat hij gensters slaat: het “onevenwicht komt voort uit ideologieën die de absolute autonomie van de markten en de financiële speculatie poneren. Zo ontkennen zij het recht op controle door staten die nochtans tot doel hebben het gemeenschappelijk goed te bevorderen.”

Met Franciscus kregen de andersglobalisten een geloofwaardig criticus van de economische pensée-unique en bijhorende sociale ongelijkheden cadeau. Ze kunnen er alleen voordeel uit putten, ook al omdat ‘rechtsere’ christenen deze profetische stem uit Rome niet zomaar naast zich neer kunnen leggen.