Abdijweekend Tongerlo

In het bisdomblad “Samen” van januari schreef Maarten Blokken een artikel over ons abdijweekend in Tongerlo. Hier onder vind je zijn tekst.

 

Tijdens het weekend van 15 november trokken zeven jongeren en een priester uit Hasselt en omstreken alnaar de abdij van Tongerlo. Eén van de deelnemers, Maarten Blokken, vertelt.

Er stond een heus weekend op het programma, met als thema ‘Het gebed’. Zelf wist ik niet goed wat ik moest verwachten. Zouden het droge conferenties of spreekbeurten worden? Nee, dat werd het uiteindelijk niet. Met behulp van vele originele en creatieve werkvormen maakten we kennis met het gebed. Zo was er bijvoorbeeld een schilderactiviteit, een film en het maken van een eigen gebedssnoer. Die eigentijdse manier van werken sprake me aan. Het toonde dat het gebed niet saai hoeft te zijn, geen eindeloze reeks woorden, maar iets heel concreets.

Door de activiteiten gingen we als het ware op ontdekkingstocht, een spirituele tocht waarop we, gesteund door elkaar, op zoek gingen naar allerlei manieren waarop je kunt bidden. En wat bleek? Dat bidden was toch niet zo moeilijk. Je hebt er geen bijzondere opleiding voor nodig, geen moeilijke woorden, het is voor iedereen toegankelijk. Met de eenvoudigste woorden kan je je richten tot God, met hem spreken als een vriend, iemand waaraan je je volledig kan toevertrouwen. Het deed deugd te horen dat ik niet alleen was, mijn ‘tochtgenoten’ baden ook. Het gebed is geen verworvenheid, maar een blijvende investering, waar je steeds opnieuw tijd en energie in moet steken. Een geluk dat er gebeden en teksten bestaan die we ter hand kunnen nemen wanneer we zelf de woorden niet vinden.

Natuurlijk is het Onze Vader hier het gebed bij uitstek. Je kunt er zelfs een diepe meditatie over houden, zodat het niet zomaar holle woorden zijn, maar duidelijk ingevulde en actuele zaken die betekenis hebben. Met behulp van een methodiek van IJD hebben we die betekenis proberen te achterhalen.

Dat het gebed eveneens creatief kan zijn, merkten we tijdens onze schilderactiviteit waarin we een Bijbelverhaal, en wat het voor ons betekent, konden verwerken. Stuk voor stuk werden dat originele kunstwerken, met een eigen verhaal. Wat hierdoor opviel is dat ieder een eigen invulling geeft aan zijn gebed. God gaat het gesprek aan met ieder van ons persoonlijk, met zijn eigen vragen, pijn en vreugde. Het moment waarop je kunt bidden, zo ontdekten we, kan heel verschillend zijn. Er waren er onder ons die op een heel gestructureerde manier baden, anderen iets minder, maar wat constant bleef is dat we allemaal, in alle omstandigheden van ons leven, thuis mogen komen bij Iemand die ons begrijpt en die ons wil beluisteren.

Wat nog bijzonder aan het weekend was, was het feit dat we te gast waren in een echte kloostergemeenschap. Zelf bezocht ik al eerder een abdij, maar dat was niet voor iedereen het geval. De locatie droeg bij tot een bijzondere sfeer. We mochten verblijven in het gastenverblijf, dat was als een soort oase in de woestijn. Een rustplaats in de drukke wereld, waar alles aan een heel ander tempo lijkt te verlopen. Ik vond het goed om zo een plaats te mogen ontdekken, waar je even alles mag loslaten, terug mag drinken aan de bron.

Met acht, elk individueel, vertrokken we naar Tongerlo, met acht, samen, vertrokken we terug naar Hasselt. Gesterkt door elkaar, door het gebed en met in ons midden Jezus, de tochtgenoot die zich van tevoren niet had ingeschreven, maar toch volop en constant aanwezig was, in alle dingen.