Durf je vuil maken voor armen

In de aanloop naar Kerst  zijn er heel wat solidariteitsacties, ook in de kerk. Welzijnszorg focust zich dit jaar op de plattelandsarmoede. Maar toch heb ik een probleem met al deze acties. Niet dat ik iets tegen hen op zich heb, integendeel, ik kan zo’n initiatieven enkel toejuichen. Maar aan de andere kant kunnen we ons er hierdoor ook al te gemakkelijk van afmaken. We geven wat geld, kopen iets en we hebben onze plicht gedaan. Maar gaat solidariteit hier over? In mijn ogen gaat het eerder om naast andere te gaan staan. De mens in problemen je eigen leven een beetje binnen laten komen. Je zelf vuil durven maken voor anderen.

Projecten opzetten om concrete problemen op te zetten is goed. Maar in het christelijke verhaal is er meer. Het allereerste wat Jezus telkens doet is naar de concrete mens in nood toe stappen, hem of haar aanspreken en aanraken. Bij hen zijn. Ik weet dat dit niet gemakkelijk is. Het gooit je eigen leven, dat soms al zo moeilijk onder controle te houden is, danig door elkaar. Maar willen we niet dat iedereen op zijn eigen eilandje zit dan moeten we ons durven te riskeren aan elkaar. Een samenleving werkt maar als we ook echt willen “samen” leven.