Jonge vrouw wordt in Antwerpen kluizenares

Nu zondag legt Elisabeth in de kathedraal van Antwerpen haar geloften af als kluizenares. Wat bezielt een vrouw van midden dertig om die stap te zetten? Komt dit niet eerder over als een vlucht uit deze hectische wereld die lijkt door te draaien, is dit niet eerder een stap die iemand zet omdat zij de wereld niet aankan?

Wie Elisabeth hoort spreken wordt echter overtuigd van het tegendeel. Je hoort niet een vrouw die het leven afwijst maar juist wil omarmen. Een zoektocht van twintig jaar heeft haar ertoe gebracht nu de stap te zetten om kluizenares te worden. Dit is voor haar “de” weg om meer mens te worden te midden van de uitdagingen, tegenslagen en beperkingen die ze zal tegenkomen rondom haar en in haar. En al lijkt het alsof afzondering je afsnijdt van de wereld toch is het tegendeel waar, je voelt je des te intenser betrokken op de ander. En ook anderen zijn meer op je betrokken. Je wordt een teken dat mensen hun leven in vraag stelt, hen intrigeert.

Ze zal echter wel heel sober moeten leven. Met het maken van kaarsen, doopsuiker… moet ze in haar eigen levensonderhoud voorzien. Maar in de eenvoud komt juist boven wat echt belangrijk is. En via deze weg heeft ze ook contact met mensen die iets bij haar komen kopen. De verhalen van anderen komen zo binnen en dit is ook een kans om het verhaal dat God met haar aan het schrijven is te vertellen en mensen richting te geven.

Ik wens zuster Elisabeth veel geluk toe in de keuze die ze maakt en dat ze iemand mag zijn die hemel en aarde een beetje dichter bij elkaar brengt.