Gelovigen mengen zich in het euthanasiedebat

Hoewel er een stevig debat gevoerd wordt over de uitbreiding van de euthanasiewetgeving komt dit thema zo goed als niet aan bod in de nationale media. Toch gaat het om een zwaarwichtig thema namelijk, over leven en dood. Verschillende groepen in ons land hebben in dit debat al hun stem laten horen.  Of dit invloed heeft is nog de vraag. Hoe democratisch ons land ook is toch is er een neiging om in verband met ethische discussie te hervallen in symplimsmen en partijschappen. In plaats van samen tot een goede oplossing te komen en een genuanceerd standpunt te verwoorden wil men gewoon zijn slag thuis halen.

In het begin van deze maand kwam er ook eens sterk signaal van de lei­ders van 7 kerken en geloofsover­tuigin­gen van Bel­gië. Zij brachten een com­mu­niqué uit aan­gaande de mogelijke uit­brei­d­ing van de euthanasiewet­gev­ing in dat land. De tekst van het com­mu­niqué is hieron­der opgenomen.

Nu het par­lement zich opnieuw buigt over een mogelijke uit­brei­d­ing van de euthanasiewet uit 2002 willen wij nog­maals onze stem laten horen. Wij doen dat als burg­ers met filosofis­che argu­menten en als gelovi­gen en erf­ge­na­men van onze religieuze tra­di­ties in dit debat, dat de hele samen­lev­ing aan­be­langt. Wij zijn gekant tegen een uit­brei­d­ing van de wet en maken ons grote zor­gen over het gevaar voor een toen­e­mende banalis­er­ing van een zo zwaar­wichtige aan­gele­gen­heid. 

Alle lij­den, zowel fysiek als men­taal, en vooral het lij­den van kinderen doet ons huiv­eren. Maar voorstellen dat min­der­jari­gen zouden kun­nen beslis­sen over hun eigen euthanasie, houdt een over­be­last­ing in van hun oordeelsver­mo­gen en dus ook van hun vri­jheid.

Voorstellen dat mensen met demen­tie geëuthanaseerd kun­nen wor­den, is een ontken­ning van hun waardigheid en lev­ert hen over aan het oordeel, of zelfs de willekeur, van mensen die deze besliss­ing nemen.

Het medis­che en ver­ple­gende per­son­eel wordt onder druk gezet om een zoge­naamde medis­che han­del­ing te stellen.

In plaats van de lij­dende mede­mens bij te staan door hem met mensen en mid­de­len te omrin­gen en te onder­s­te­unen, lopen we hier juist het risico de lij­dende mens te isol­eren, een schuldgevoel te bezor­gen en te vero­orde­len tot de dood.

De wils­beschikking die de wet voorziet, dreigt steeds meer een leeg begrip te wor­den. Het risico bestaat dat de gewetensvri­jheid van de betrokken per­so­nen niet kan wor­den verzek­erd. Euthanasie van kwets­bare mensen, kinderen of mensen met demen­tie, is rad­i­caal in strijd met hun menselijke waardigheid.

We kun­nen daarom niet meestap­pen in een log­ica die leidt tot het onder­graven van de fun­da­menten van de samen­lev­ing.

Dom­i­nee Steven Fuite, voorzit­ter van de Verenigde Protes­tantse Kerk in Bel­gië
Rab­bijn Albert Guigui, grootra­b­bijn van Brus­sel
Kanun­nik Robert Innes, voorzit­ter van het Cen­traal Comité van de Angli­caanse Kerk in Bel­gië
Mgr. André-Joseph Léonard, voorzit­ter van de Biss­chop­pen­con­fer­en­tie van Bel­gië
De heer Geert Lor­ein, voorzit­ter voor de Fed­erale Syn­ode van Protes­tantse en Evan­ge­lis­che Kerken in Bel­gië
Metropoliet Pan­telei­mon Kon­to­gian­nis, exarch van het Oec­u­menisch Patri­ar­chaat van Con­stan­tinopel (ortho­doxe Kerk) 
De heer Sem­set­tin Ugurlu, voorzit­ter van de Exe­cutieve van Moslims van Bel­gië

 

Laat dit alles je koud? Eens zal het ook onze beurt zijn. Hoe zullen wijzelf en onze omgeving dan omgaan met het sterven? Ik hoop dat in onze samenleving het menswaardige een menswaardige invulling blijft krijgen. De hamvraag is dan wel: Wat is de mens en wat is menswaardigheid? Voor mij is dit te zien in Christus, zelfs op het kruis.