Diversiteit: wat doe je er mee?

In onze samenleving is er een grote diversiteit. Er zijn verschillende snelheden, geloofsovertuigingen en wereldvisies. Aan de ene kant maakt dit alles maakt het niet altijd gemakkelijk maar aan de andere kant liggen hierin ook kansen. Daarom dat er ook positief gesproken wordt over diversiteit. Maar wordt dit ook zo beleefd? Komt dit niet soms eerder voor vanuit een zeker onverschilligheid ten opzichte van de ander, zo van “leven en laten leven”? Apathie ten aanzien van jezelf of iemand anders is een vorm van afwijzing van vrijheid en liefde van de ergste soort. Onverschilligheid is een uitdrukkingsvorm van oneigenlijke verdraagzaamheid:  je zegt van iemand dat je hem aanvaardt op zo’n manier dat je eigenlijk de boodschap geeft dat het absoluut geen belang heeft wie hij is.

 

Maar er kan natuurlijk ook een andere houding aangenomen worden ten opzichte van diversiteit. Het vertrekt vanuit een positieve, geïnteresseerde, open houding naar de ander. Dit wil zeggen dat je aanvaard wordt net omdat – en niet ondanks dat - je bent zoals je bent. Het is niet waar dat het er niet toe doet wat je doet. Het tegenovergestelde is waar: het is van het grootste belang. Als je liefde ervaart en echt aanvaard wordt dan gaat dit over liefde niet omdat mensen er minder om geven wie je bent, maar net omdat ze er maximaal om geven.

 

Dit is de basis om een samenleving op te bouwen, de eerste houding kan er enkel voor zorgen dat we kunnen samen leven, en dan nog.