Roeping tot het religieuze leven

Een mooi getuigenis van iemand die broeder werd bij de Dominicanen. Op een mooie manier verwoordt hij hoe dit voor hem een weg is om bij Christus te zijn. Het is voor hem een weg van dienstbaarheid aan anderen en getuigenis afleggen van zijn geloof.

Als wij het over roeping hebben gaat het meestal over roeping tot het priesterschap. Dit is natuurlijk belangrijk omdat zij door de sacramenten Christus bij ons brengen en omdat zij op een bijzondere manier getuigen van Hem. Over de roeping tot het religieuze leven wordt vaak niet gesproken, zeker niet als het gaat over contemplatieve gemeenschappen die zich terugtrekken uit de wereld en zich toeleggen op gebed. Heel wat mensen vinden dit zinloos omdat dit in hun ogen niet bijdraagt aan de samenleving. Maar ik denk dat het tegendeel waar is. Zij laten juist het echt waardevolle zien. Velen in onze tijd hollen zo rond dat ze verblind zijn geraakt voor waar het in het leven op aan komt.

Contemplatieve plaatsen op een ongelooflijk duidelijke manier God centraal en tonen dat de echte evangelische liefde niet tegengehouden wordt door muren. Integendeel het is niet de fysieke nabijheid die de echte solidariteit tussen mensen bepaald. Het kloosterleven is als het ware een barometer voor de kwaliteit van ons geloof. Leeft het op dan zitten we op het goede spoor. Maar verdampt het dan komt dit wellicht omdat de kern van het geloof ondergesneeuwd is geraakt.

Heel wat kloostergemeenschappen moesten de deuren al sluiten. Toch mogen we niet wanhopen. Ook nieuwe gemeenschappen, al is het bescheiden gaan van start. Zo zijn er de broeders van Sint-Jan, de Tiberiade… Dit zijn hoopvolle tekenen van een nieuwe lente in de kerk.