Church goes green

Dat het christelijk geloof iets met ecologie te maken heeft is evident. Zo is er het scheppingsverhaal waarin wordt gesteld dat de schepping een cadeau is van God waar je met respect mee moet omgaan. De mens moet het naar best vermogen beheren, maar hij is geen eigenaar. Hierdoor ligt ze ook aan de basis van heel wat ecologische bewegingen, denken we maar aan AGALEV, met pater Luc Versteylen. In de jaren 70 en 80 toen heel wat te doen was rond ecologie was één van de vaste thema’s in de godsdienstles “de heelheid van de schepping”.

Nu de ecologische beweging volwassen is geworden in onze tijd kan de kerk ook niet achter blijven. Maatschappelijk en politiek is het een evidentie om de ecologische reflex te maken. Alles wordt er aan afgetoetst. Wie zet er nu nog een nieuw huis zonder zonnepanelen? Hoeveel mensen gebruiken geen eco-checks?

Enkele jaren geleden begon de beweging eco-kerk. Zij wil geloofsgemeenschappen bewust maken van hun manier hoe zijn omgaan met het milieu. In de werking en bij activiteiten van de geloofsgemeenschap werd hiermee zo goed als geen rekening gehouden. Zij wil gemeenschappen helpen kritisch te kijken naar de eigen werking.

Heel de aandacht voor het milieu werpt ook in de kerk zijn vruchten af. Zo is het Vaticaan het eerste land dat enkel groene energie gebruikt en ook produceert. In Canada heeft men op vraag van de kerk een product ontwikkelt waardoor met in de glasramen van kerken zonnepanelen kan verwerken. En tenslotte is er ook nog het voorbeeld van de kartonnen kathedraal in Christchurch, Nieuw Zeeland.

En wat doe jij voor het milieu? Of laat dit je koud?