Een straffe madam

Ik kan het mij voorstellen dat je het als gelovige politicus niet altijd onder de markt hebt. Mag je gelovige visie meespelen in het publiekdebat of maakt dit je vaak niet eerder ongeloofwaardig in de ogen van je collega’s en je kiezerspubliek? Moet je geloof niet eerder iets binnenskamers zijn om te vermijden dat al te veel kiezers de volgende keer afhaken? En doet je geloof je niet al te vaak in een spagaat staan tussen wat jezelf vindt en wat volgens de lijn van de partij is?

Onlangs zagen we dit nog in het abortusdebat in Ierland. Het geloofsargument werd er aan de kant geschoven als stammend uit de middeleeuwen en men had de mond vol over partijdiscipline om zo iedereen in het rijtje te houden. Zij die in het publiek iets anders zeiden dan het standpunt van de partij speelden met hun positie en toekomst.

Deze botte harde aanpak is wel wat anders dan hoe paus Franciscus het aanpakt. Enige tijd geleden was er een delegatie politici uit Frankrijk op bezoek in het Vaticaan. Hij zei hun dat ze zich door niemand mochten laten dwingen, maar dat ze in volle vrijheid beslissingen moesten nemen. Beslissingen die ze in eer en geweten niet kunnen nemen mogen ze ook niet nemen en moeten ze zelfs aanvechten. En wetten waarmee ze het niet eens zijn moeten ze zelfs proberen ongedaan te maken. Zonder er iets over te zeggen doelde hij wellicht op heel de discussie over het gezin in Frankrijk.

Een weekje geleden was er iets gelijkaardigs te horen uit de mond van de Finse minister Päivi Räsänen. Op een seminar van de Lutherse kerk was ze gevraagd om te spreken over wat het betekent om christen te zijn in een tijd waarin de wereld steeds seculierder wordt. In haar toespraak stelde ze dat christenen vaak met moeilijke morele beslissingen worden geconfronteerd. Daar zal iedereen het vast mee eens geweest zijn. Maar toen werd ze concreet. Ze ging spreken over abortus. Als arts had ze eerder om haar gewetens wil geweigerd abortussen uit te voeren. 'Een kind op de abortusleeftijd is niet alleen maar een gevoelig stukje weefsel, maar een individu dat kan voelen.'

De minister uitte kritiek op de Finse wetgeving: 'De abortuswetgeving in Finland erkent het recht van een arts om de uitvoering van een abortus op grond van zijn geweten af te wijzen niet. Christenen komen dan vaak in omstandigheden waarin de enige oplossing voor hen is, zich aan de situatie - bijvoorbeeld hun beroep - te onttrekken, als die van hen verlangt tegen Gods woord in te gaan.' De minister ging nog verder en eindigde met woorden uit Handelingen 5:29: 'Men moet God meer gehoorzamen dan de mensen.' Dat zijn heel pittige uitspraken voor een minister.

Het minste wat je kan zeggen is dat ze heel wat lef heeft. Een straffe madam!