Is De Nul een nul?

Vanuit mijn voorgaande opleiding heb ik altijd heel veel respect gehad voor ondernemers. Ik vind het geweldig hoe zij erin slagen om iets te verwezenlijken dat niet alleen van betekenis is voor henzelf maar ook de samenleving. Ooit droomde ik er zelfs van om zelf een ondernemer te zijn. Veel hiervan werd bepaald door een leraar economie die heel begeesterend was maar ook veel eisend met een duidelijke visie op economie als deel van een welvaartsstaat.

Ondanks mijn groot respect voor ondernemers hebben ze wel de laatste dagen in mijn ogen een deuk opgelopen. In zijn toespraak tijdens de uitreiking van 'HR Manager van het jaar' presteerde Jan Pieter De Nul het om de werknemers te bestempelen als werkschuw tuigen en politici te catalogeren als een stelletje idioten.

Deze zelfvoldane toon bewijst maar eens de waarheid van het gezegde “het zijn sterke benen die de weelde kunnen dragen”.

Als zal hij heel wat winsten gemaakt hebben door zijn vernuftige aanpak, toch zal hij dit niet op zijn eentje geklaard hebben. Door de inspanningen van heel wat werknemers zag hij de overgedragen winst stijgen van 395 miljoen euro in 2006 naar 1,6 miljard euro in 2012. Wie van naderbij kijkt ziet wel waarom. Het aantal werkuren voor de werknemers steeg aanzienlijk maar deze stijging werd niet gevolgd door de loonkost. Integendeel, in Dubai en omstreken werkt De Nul met goedkope arbeidskrachten uit Indië die op hun beurt nog eens systematisch vervangen worden door goedkopere krachten uit China. Je fortuin bouwen op onderbetaalde arbeidskrachten doet me toch een beetje denken aan 19e eeuwse situaties.

Daarnaast is er ook de permanente klaagzang over de belastingen die te hoog zijn en verkwanselt worden door de politici. We moeten een koe dan ook wel een koe noemen. De Nul betaalt tien procent vennootschapsbelasting. Zonder rekening te houden met de notionele intrestaftrek en de miljoenensubsidies, want dan betaalt hij bijna niets. Daarnaast dragen zijn werknemers het viervoudige bij. Maar elke euro uitgegeven aan de overheid is er blijkbaar één te veel. Maar aan de andere kant lijkt het voor deze ondernemer wel evident dat de Belgische staat tussenkomt met staatswaarborgen voor risicovolle projecten op de Noordpool. Dat zo iemand die enkel er op uit is van de samenleving te krijgen zonder iets te geven, kritiek heeft op politici is straf. Zij proberen immers nog iets constructiefs bij te dragen aan de samenleving of laten dit toch uitschijnen. De Nul durft echter open en bloot zijn eigengereidheid te etaleren.

Wat is het bijbelse visioen toch ver van de mens die beheerder is van de schepping en hoeder van zijn broeder.