De Irak-truc op Syrië toegepast

Ik las een zeer interessant artikel van Lode Vanoost over de situatie in Syrië. Echt de moeite om eens te lezen.

 

Enkele jaren na het begin van de invasie van Irak kon het niet langer ontkend worden: de Iraakse massavernietigingswapens hadden nooit bestaan. Meer zelfs, het was een bewuste leugen. 10 jaar later herhaalt de geschiedenis zich, dit maal in Syrië.

Jeremy Paxman is één van de topjournalisten van de BBC, een man met de reputatie om kritische vragen te stellen, maar die in werkelijkheid netjes binnen de lijnen kleurt. Hij stelde enkele jaren nadat de leugens over de Iraakse massavernietigingswapens niet langer konden ontkend worden dat hij en zijn collega’s er door de Britse en Amerikaanse regering ingeluisd waren (nvdr: hij zei ‘hoodwinked’, letterlijk ‘een kap over je hoofd krijgen’).

Niets is minder waar. De bewijzen dat het regime van Saddam Hoessein al jaren geen enkele capaciteit meer had om chemische en biologische wapens te produceren waren vrij beschikbaar voor elke journalist die wilde kijken. Dat moest je dan wel willen doen, maar het gebeurde niet. De informatie die zowat alle vredesbewegingen en alternatieve media wel hadden - zij werden genegeerd. 

'Wij' kunnen niet anders

De beslissing van de Amerikaanse regering, zonder twijfel weldra gevolgd door de vroegere kolonisatoren van Syrië, Frankrijk en Groot-Brittannië, is zo doorzichtig, dat je wel een inspanning moet doen om dat niet te zien. De titels liegen er niet om. De zogenaamde rode lijn van Obama werd overschreden. ‘Wij’ kunnen dus niet anders meer (wie die ‘wij’ zijn is op zich al een artikel waard). ‘Wij’ zijn moreel verplicht om tussenbeide te komen.

Zit er tussen die rebellen dan niet heel wat gespuis? Worden zij al niet bewapend door grote voorvechters van de democratie in Saoedi-Arabië, Bahrein en Qatar?  Hebben een aantal van die rebellengroepen zelf al niet heel wat gruwelijke misdaden op hun kerfstok? Geen paniek, ‘wij’ zullen enkel en alleen ‘gematigde’ rebellen steunen. Beeld je een vegetarische leeuw of een niet-prikkende wesp in.

De golfoorlog startte op basis van verzinsels over massavernietigingswapens. En ook deze keer dreigt men met een dergelijke kwakkel ten strijde te trekken tegen Syrië. Eerst en vooral is er een acuut probleem dat snel moet worden opgelost. Het Syrische leger blijkt het pleit te winnen. De rebellen verliezen voortdurend terrein. Het is dus de hoogste tijd om het tij te keren. Bovendien brengt deze situatie de rebellen in een te zwakke onderhandelingspositie.

Daarom moeten de vredesonderhandelingen – oorspronkelijk nog in gang gezet door de VS én Rusland- uitgesteld worden. Als het Westen die onderhandelingen nu zou laten doorgaan, dan komt er immers een oplossing op basis van de huidige machtsverhoudingen op het terrein, wat concreet betekent dat Assad aan de macht blijft over het grootste gedeelte van het land.

Assad populair dankzij deze oorlog

Het conflict heeft ondertussen geleid tot een andere absurditeit. Waar Assad het vroeger moest stellen met de steun van zijn eigen etnische minderheidsgroep om de Syrische politiestaat in stand te houden, kan hij nu rekenen op een veel bredere steun onder de Syrische bevolking.

Syrië onder Assad was niet bepaald een baken van vrijheid, maar het was geen theocratisch regime. De rebellen excelleren in de gebieden die ze controleren in gruweldaden tegen allen die niet hun fanatieke geloofslijn volgen.

Heel wat Syriërs geven dus de voorkeur aan de terugkeer van Assad. Bovendien zijn de Syriërs niet blind. Zij zien ook wel dat de wapens die Qatar, Bahrein en Saoedi-Arabië aan de rebellen leveren in feite gewoon westerse wapens zijn die door die landen in het vrije Westen werden aangekocht.

Om het allemaal nog duidelijker te maken, heeft Israël – het buurland dat sinds 1967 een deel van Syrië bezet – meerdere aanvallen uitgevoerd op Syrische doelwitten, wat de populariteit van Assad nog doet toenemen.

Onze dictaturen en de anderen

Het vrije Westen is er veel aan gelegen om zijn wil op te leggen aan regimes die niet in de pas lopen. Daar hebben de machtigen der aarde wat voor over, onder andere de afslachting van duizenden Syriërs. Het staat immers vast dat de verdere bewapening van de rebellen het conflict alleen maar zal rekken.

Toch blijft deze nieuwe oorlog zeer onpopulair bij de wereldbevolking, de bevolking van de westerse democratieën inbegrepen. Dat is deels te wijten aan de onduidelijke complexiteit van het conflict in Syrië, maar vooral aan de tanende geloofwaardigheid van de media zelf. Door nu zo kritiekloos de argumentatie van de rode lijn van Obama over te nemen, zal dat er niet op verbeteren.

Het cynisme viert hoogtij. Zonder twijfel zal, eenmaal Assad valt en er geen bewijzen worden gevonden van het gebruik van chemische wapens, worden overgeschakeld op de retoriek dat het eigenlijk om het omverwerpen van een dictatuur ging. Ook de nieuwe slachtingen die ongetwijfeld zullen volgen zullen dan als rechtvaardiging na de feiten worden gebruikt.

De media draaien perfect mee in het draaiboek voor een nieuwe oorlog tegen een weerloos volk. Zo wordt de Syrische bevolking gestraft voor het leven onder een dictatuur die het heeft aangedurfd zich ongehoorzaam op te stellen tegenover ons, de goede jongens.

Ondertussen stelt niemand zich de vraag wat Assad en zijn leger zou bezielen om op een kleine schaal gifgas in te gaan zetten en zo het Westen het excuus te geven waar het zit op te wachten, om eindelijk te kunnen doen wat het al zolang heeft aangekondigd. Dit is blijkbaar ook niet het gepaste ogenblik om het publiek er aan te herinneren dat in Irak massaal bommen met verarmd uranium werden geworpen en in buurland Israël fosforbommen werden ingezet tegen de Palestijnse bevolking.

De boodschap is duidelijk. Alle dictators ter wereld, doe wat je wil, zolang je onze belangen maar dient. Doe je dat niet, dan - en pas dan - ben je een dictator die door ons moet afgezet worden. Ondertussen kunnen de regimes in Saoedi-Arabië, Oezbekistan, Gabon (ik vergeet er nog wel een paar) op hun beide oren slapen.