Schrijnende armoede bij ons

Toen ik op stage was in Borgloon was één van mijn opdrachten om in de achterbuurten op bezoek te gaan. Wat ik daar zag sloeg alle verbeelding. Tot op de draad versleten huizen, geen stromend water in huis, kleine, donkere achtersteegjes. Kortweg toestanden waarvan ik mij voorstel dat het in de tijd van Daens zo was. Maar het was toen rond de jaren 2000.

Hoe is het mogelijk dat mensen in zo’n toestand terecht komen? Hoe is het mogelijk dat zo’n huizen nog verhuurd worden? Hoe is het mogelijk dat de overheid hier tegen blijkbaar niks kan ondernemen? In mijn ogen ging het niet over de kloof tussen hen en de middenmoot verkleinen. Maar het was voor mij gewoon een kwestie van menswaardigheid. Wat ik zag was verre van menswaardig.

Tot die tijd had ik altijd gedacht dat deze toestanden thuis hoorden in de feuilletons. Maar de soapserie gebeurt blijkbaar vlak onder onze neus. In die tijd ontdekte ik hoezeer mij kijk op de realiteit gekleurd werd door de sociale klasse waaruit ik kom. Deze ervaring deed Journalist Tim F. Van der Mensbrugghe in Gent op. Hieronder de link naar zijn artikle dat verscheen in de krant de Morgen.

http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1646583/2013/06/05/Verbazend-hoe-snel-je-aan-schimmel-gewend-geraakt.dhtml

Als je dit alles leest doet dit toch iets met je. Dat zo’n toestanden nog bestaan. Als samenleving zouden we toch verder moeten staan. Solidariteit en de strijd voor meer menswaardigheid in onze samenleving moeten prioriteiten blijven zolang dergelijke toestanden nog bestaan.