Het avondland gaat dood

 

Hoe langer hoe meer krijg ik de indruk dat Europa echt wel het Avondland is waar de zon onder aan het gaan is en waar men stilletjes in dommelt. Dit lijkt me zo te zijn op verschillende vlakken. Vooreerst op economisch vlak. De graaicultuur van een elite en het slecht bestuur van heel wat overheden hebben voor een bankroet gezorgd. Een hoge belastingdruk en zware regelgeving nemen alle zuurstof weg voor een heropleving. Aan de andere kant is er de grote afhankelijkheid van velen van uitkeringen.

Ook op vlak van onderwijs beginnen zich er scheuren te vertonen. En dan heb ik het niet alleen over leermoeheid alleen. Zo heeft de democratisering van het onderwijs, wat een goed is, ervoor gezorgd dat de niveau naar beneden is gehaald. Steekt men er boven uit dan moet men naar het buitenland. De zelfgenoegzaamheid van heel wat instellingen die nog voortdrijven op hun oude elan helpt hier niet aan.

En ook sociaal loopt alles moeilijker en moeilijker. Individualisme wordt hoog in het vaandel gevoerd. Alles wordt vastgebetonneerd in regeltjes en we pamperen onze jeugd dood zodat ze geen ruggengraat meer hebben.

Waar onze samenleving ziek aan is is ook onze kerk ziek. We hebben nood aan een nieuwe kijk, een frisse adem. Met alles vast te betonneren in regeltjes, mensen te pamperen en te leven vanuit ons succes uit het verleden, zal het niet beter gaan. Maar hoe laat je dit alles achter en willen mensen en wil jijzelf dat wel? Het oude lijkt zo aantrekkelijk als je voor het onbekende staat. En toch zal het daar gevonden moeten worden. Alleen een “droom” kan ons hierin vertrouwen geven en leiden. Die droom heeft Jezus ons gebracht en ons gezegd dat het meer is dan dat, dat het onze bestemming is.