Meer hedendaagse kunst in de kerk

 

Kunst en geloof is sinds de afgelopen eeuw of zelfs langer een moeilijke combinatie. Dit is zo sinds dat kunst niet meer in functie mag staan van iets anders. Mag kunst dan nog een boodschap brengen? Is het enkel het product van emoties of wil het juist enkel emoties wekken bij de toeschouwer. Mag kunst nog iets zeggen? En wat is de definitie van mooie kunst.

Hedendaagse kunst die me aanspreekt is een zeldzaamheid. Ofwel kom je in één of ander neo-iets uit zoals Bradi Barth ofwel is het al snel niets-zeggend, choquerend en lelijk. En toch zou het een meerwaarde zijn moesten er ook geslaagde religieuze kunstuitdrukkingen zijn.

Er is dus wel wat werk aan de winkel om een nieuw hoofdstuk te schrijven aan de relatie tussen kunst en religie. Maar hoe doe je dat? Het is niet enkel zaak als kerk er geld tegenaan te gooien. Ook kunstenaars moeten er zich terug in thuis voelen. Is niet het probleem juist dat het geloof de hedendaagse mens zo moeilijk aanspreekt? Ofwel steekt het geloof dat men nu aanhangt in een oude verpakking van 50 jaar geleden ofwel is het zoiets confuus geworden, vol vragen, door elkaar geschud door emoties dat er enkel maar iets vormeloos en nietszeggend voor de buitenstaander uit komt. De nieuwheid en het frisse appelerende van het geloof is te sterk ondergesneeuwd om via de kunst sterk naar boven te komen.

Met de biënale van Venetië, een kunstenfestival, wil de kerk een stap zetten in de goede richting. Het Vaticaan heeft er een eigen paviljoen met kunstwerken over het bijbelboek Genesis, die katholieke en niet-katholieke kunstenaars op haar verzoek hebben gemaakt. Ook wordt er gedacht om deel te nemen aan de wereldtentoonstelling die over twee jaar doorgaat in Milaan.