Film: 127 hours

 

“Een actiefilm over iemand die geen kant meer op kan”, zo typeert Oscarwinnaar Danny Boyle (Slumdog Millionaire) zijn 127 Hours. De actie speelt zich vooral af in het hoofd en het hart van de kijker. Diep verzadigde kleuren, beelden in split screen, grootse camerabewegingen, adembenemende close-ups, flash forwards en flash backs, videoclip-achtige montage; alle moderne filmische middelen worden ingezet om de kijker de wereld van de bergsportfanaat Aron Ralston (James Franco) binnen te sleuren. En die wereld was 127 uur lang niet groter dan de bodem van een rotsspleet.


In 2003 ging Aron Ralston op een van zijn solotrips door het adembenemende landschap van de Grand Canyon. Door een inschattingsfout raakt zijn rechter voorarm bekneld onder een rotsblok. Ralston bezwijkt bijna aan de beproevingen van hitte, kou, dorst en uitdroging en komt uiteindelijk tot het inzicht dat er maar een manier is om vrij komen: de botten van zijn voorarm te breken en daarna een amputatie op zichzelf uit te voeren….met een knullig zakmesje. Want waar is je luxe Zwitserse kampeerdermes als je het nodig hebt? Iedereen die de film ziet, kent de afloop en toch slaagt regisseur Boyle er in om van dit claustrofobisch avontuur een meeslepend drama te maken. In de microkosmos van een rotsspleet slaagt hij er in een grote levensvraag – hoe zou ik mij gedragen in een confrontatie met de dood - heel dicht op de huid van de kijker te brengen.

Epifanie

Ralston beschrijft zijn besluit om zichzelf te bevrijden door amputatie zelf in religieuze termen. In interviews spreekt hij van een ‘epifanie’, een godsopenbaring. “Na vijf dagen had ik inmiddels mijn eigen grafschrift in de rotsmuur gegrift en op video mijn testament opgemaakt. Ik stond letterlijk in mijn eigen graf. Ik wist dus dat ik er vrede mee had, dat ik zou gaan sterven. Maar toen zag ik in een visioen een kleine jongen en dat bracht een ommekeer in mij teweeg. Het gaf me de hoop dat ik vrij zou komen omdat deze jongen mijn toekomstige zoon was. Ik zag dat ik, vele jaren later en zonder arm, contact met hem maakte. Ik besefte dat als ik inderdaad vader zou worden, ik me zelf zou moeten bevrijden. Ik moest en zou vrij komen. Het sleepte me door die laatste nacht heen.” In andere interviews vertelt Ralston hoe hij zelf als kind door zijn vader was meegenomen naar de canyon om naar de zonsondergang te kijken. Regisseur Boyle versmelt Ralston’s jeugdherinnering en toekomstvisioen tot één sleutelscène, die ook in de film een ommekeer betekent.

Noodweer

Een scene die het dilemma van leven of dood heel dicht bij de kijker brengt, speelt zich af – zoals na afloop van de scene pas blijkt - in de geest van de hoofdfiguur. Plotseling breekt er een noodweer los boven de canyon. Aanvankelijk brengt de regen Aron verkoeling en dorstlessend water, maar al snel verandert de rotskloof in een kolkende rivier omdat het regenwater zich een weg baant naar het diepste punt. Op het moment dat Aron kopje onder gaat, dringt zich de gedachte op dat verdrinking de welkome genadeklap is, die hem redt van een lange doodstrijd. Maar dan wrikt de wilde stroom het rotsblok los en is Aron bevrijd! Seconden later zijn we weer terug in de droge kloof en weten – een illusie armer – beter.

Achtbaan

127 Hours zet de kijker in een emotionele en filosofische achtbaan waar hij 94 minuten later duizelig weer uitstapt. Of de bloederige en uiterst realistische amputatie scene echt nodig was om dit effect te bereiken, valt te betwijfelen. Het plaatst de film wat wreedheid betreft gelijk aan marteldood van Jezus in The Passion of the Christ. Maar veel beter dan die laatste film lukt het Danny Boyle het lijden en de catharsis die veroorzaakt persoonlijk te maken. In verschillende opzichten doet 127 Hours ook denken aan Into the Wild , ook een waar gebeurd verhaal over een jonge man die moederziel alleen de confrontatie met de natuur aangaat. Maar dit drama eindigt hoopvoller, doordat de held het overleeft.