Kindereuthanasie

 

Gisteren startte de discussie over de uitbreiding van de euthanasiewetgeving naar minderjarigen. Bij heel wat mensen doet dit de wenkbrauwen fronsen. Ook bij heel wat gelovigen die het sowieso al moeilijk hebben met de huidige regeling rond euthanasie. Op het eerste zicht lijkt dit een zeer strikte en goed gereglementeerde wetgeving, moet men voldoen aan heel wat voorwaarden, toch is dit in praktijk heel wat anders.

Ook nu weer wordt er een heel discour opgezet. Toch blijft men met enkele fundamentele vragen zitten. Want hoe kan je het rijmen dat we als rechtsstaat het niet ziet zitten dat kinderen kunnen beslissen om te huwen of om een huis te kopen, maar dat ze wel in staat zouden zijn om te beslissen over hun eigen levenseinde.

Heel wat artsen beweren trouwens dat men medisch zo ver staat dat men de ergste vormen van fysiek lijden kan onderdrukken. Vandaar dat de bisschoppen ook blijven hameren op het belang van palliatievezorgen waarin men niet enkel een antwoord probeert te geven op het fysieke lijden maar ook het psychische lijden.

De fundamentele vraag blijft dezelfde. Kan onze samenleving lijden een plaats geven of niet. Ook voor christen is lijden op zich zinloos, maar het kan gedragen worden in solidariteit.